Ekologiczne chipsy Byodo
W 2010 roku meksykańska kuchnia narodowa została uznana przez UNESCO za niematerialne dziedzictwo kulturowe. Jednak większość Europejczyków, gdy mowa o kuchni meksykańskiej, ma na myśli nachos lub chili con carne. Oba te dania są jednak typowymi potrawami współczesnej kuchni teksańsko-meksykańskiej (Tex-Mex). Ten styl gotowania powstał w Stanach Zjednoczonych i łączy w sobie elementy kuchni meksykańskiej oraz teksańskiej. Z kolei kuchnia meksykańska stanowi tygiel wpływów prekolumbijskich (rdzennych), hiszpańskich, francuskich, arabskich i karaibskich. Pomimo wielu różnic regionalnych istnieje również jedna istotna cecha wspólna: tortilla. Stanowi ona codzienny chleb Meksykanów. Według „Muzeum Kultur Ludowych” w Meksyku znanych jest 116 różnych odmian tortilli. Te popularne placki kukurydziane zostały prawdopodobnie wynalezione w V wieku naszej ery. Ich główny składnik, kukurydza, była już wówczas najważniejszym pożywieniem podstawowym. Archeolodzy zakładają, że kukurydzę uprawiano w środkowym Meksyku już ponad 6000 lat temu.
Starożytne ludy Ameryki Środkowej uważały kukurydzę za dar od bogów. Wierzyli w wzajemną zależność między ludźmi a kukurydzą. Kukurydza nie mogła rozmnażać się samodzielnie. Trzeba było ją wielokrotnie siać i chronić. Jednak zapewniała ona również ludziom obfitość pożywienia. Bez kukurydzy nigdy nie powstałoby tak wiele wysoko rozwiniętych kultur w Ameryce Środkowej, takich jak Olmekowie, Totonakowie, Majowie czy Aztekowie. Dlatego ta pożywna roślina była uważana za świętą i odgrywała kluczową rolę w mitologii. Na przykład Majowie nazywali siebie „ludem stworzonym z kukurydzy”. W swoim micie o stworzeniu świata bogowie stworzyli pierwszych ludzi z kukurydzy.
Nie da się już dokładnie ustalić, kiedy upieczono pierwsze placki kukurydziane. W środkowym Meksyku specjalne ciasto znane było już 1500 lat temu. Suchą, niezmieloną kukurydzę skrobiową gotowano przez wiele godzin z dodatkiem popiołu drzewnego lub wapna palonego, a następnie płukano i łuszczono. Jeszcze na mokro mielono ją bezpośrednio na ciasto. Cienkie, płaskie placki wypiekane z tego ciasta znane są dziś jako tortille. Na przestrzeni wieków stały się one nieodzowną częścią kuchni meksykańskiej. W wielu meksykańskich gospodarstwach domowych podaje się je co najmniej raz dziennie. Jeśli nadziewa się je mięsem, rybą lub warzywami, stają się „tacos”. Jeśli tortilla zostanie nadziewana serem, staje się „quesadillą”. Wyobraźnia nie zna granic, jeśli chodzi o kulinarne zastosowania tortilli. A jeśli nie uda się Państwu zjeść ich wszystkich, nie stanowi to problemu. Placki kukurydziane z poprzedniego dnia po prostu kroi się na trójkąty i smaży, uzyskując chrupiące chipsy tortillowe. Chipsy tortillowe są produkowane na dużą skalę od lat 50. XX wieku. W Ameryce Północnej i Środkowej te chrupiące trójkąty są obecnie największym konkurentem dla chipsów ziemniaczanych. Jednak nie wszystko, co ma trzy rogi, jest chipsem z tortilli.
Ekologiczne chipsy Byodo na pierwszy rzut oka wyglądają jak klasyczne chipsy z tortilli. Ekologiczne chipsy kukurydziane Byodo zapewniają chrupiącą przyjemność, którą można zarówno poczuć na podniebieniu, jak i usłyszeć. Lekko słodkie ekologiczne chipsy ryżowe z groszkiem są doprawione olejem kukurydzianym i odrobiną soli. Orientalny, orzechowy aromat ekologicznych chipsów z czerwonego ryżu z ciecierzycą marki Byodo budzi wspomnienia z wakacji i chęć do podróży. Jeśli lubią Państwo słony popcorn, zdecydowanie powinni Państwo spróbować ekologicznych chipsów kukurydzianych z czarnym ryżem marki Byodo.
Organiczne chrupki Byodo są wytwarzane z drobnej, spulchnionej włoskiej kukurydzy ekologicznej lub ekologicznego ryżu, bez smażenia w głębokim tłuszczu. Zawierają znacznie mniej tłuszczu niż chipsy pieczone w oleju. Smacznego!
