Davert Ekologiczne Pops

Większość osób intuicyjnie kojarzy kuszący zapach gorącego popcornu z wizytą w kinie. Nic dziwnego, skoro tę przekąskę z dmuchanej kukurydzy można znaleźć świeżo przygotowaną niemal w każdym kinie. Pyszna torebka popcornu jest po prostu nieodłącznym elementem udanego wieczoru filmowego. Nie zawsze tak jednak było. Na początku XX wieku w kinach obowiązywał zakaz spożywania popcornu. Pierwsze kina były silnie zorientowane na klasyczny teatr. Wynikało to nie tylko z nazwy „teatr”, ale także z regulaminu obowiązującego w tych obiektach. Te ostatnie miały na celu zapewnienie, by wyświetlane przedstawienia nie były zakłócane przez szelest torebek lub przeżuwających widzów. Na przełomie XIX i XX wieku popcorn był zazwyczaj dostępny jedynie w cyrkach lub na jarmarkach. Jedynie w większych miastach sprzedawano go również na ulicach. Każdy, kto udawał się do kina z torebką popcornu, musiał jednak zostawić ją przy wejściu.

Dopiero na początku lat 30. XX wieku popcorn znalazł swoje miejsce w amerykańskich kinach. Z powodu złej sytuacji gospodarczej spadły przychody ze sprzedaży biletów, a właściciele kin musieli wymyślić nowe rozwiązanie. Za opłatą zezwalali sprzedawcom popcornu na oferowanie przekąsek w foyer. Jednak po krótkim czasie większość kin przejęła ten biznes we własną rękę. Ostateczny przełom dla popcornu nastąpił podczas II wojny światowej. Z powodu niedoboru cukru i związanych z tym środków racjonowania wiele słodyczy po prostu przestało być dostępnych. Z kolei słony popcorn nie podlegał racjonowaniu i stał się jedną z najpopularniejszych przekąsek. W Niemczech popcorn ugruntował swoją pozycję jako przekąska kinowa pod koniec lat 70. Jednak widzowie w Niemczech woleli spożywać popcorn słodzony.

Popcorn jest nie tylko jedną z najpopularniejszych, ale także jedną z najstarszych przekąsek w historii. W jaskini w Nowym Meksyku archeolodzy odkryli ziarna dmuchanego ryżu, których wiek oszacowano na ponad 5 000 lat. Również w Peru odkryto dmuchaną kukurydzę po otwarciu niektórych grobowców liczących ponad 1 000 lat. Niektóre ziarna były tak dobrze zachowane, że nadal nadawały się do prażenia. Badacze uważają, że popcorn odgrywał ważną rolę w starożytnych cywilizacjach Ameryki Południowej i Środkowej. Tlaloc, aztecki bóg płodności, był przedstawiany z koroną z popcornu na głowie. Podczas niektórych rytualnych tańców kobiety nosiły naszyjniki z popcornu. Służył on Aztekom nie tylko jako pożywienie i biżuteria, ale także jako wyrocznia. W tym celu kukurydzę wrzucano do ognia. Kiedy ziarna kukurydzy pękały, kapłani próbowali przewidzieć przyszłość na podstawie ich kształtu i kierunku lotu. Nie wiadomo dokładnie, na jakiej zasadzie opierały się te przepowiednie; jednak obecnie ustalono, dlaczego ziarna pękają.

Nasiona zawierają wodę, która odparowuje pod wpływem ogrzewania. Powoduje to powstanie ogromnego nadciśnienia w ziarnie, które uwalnia się w wyniku gwałtownego pęknięcia. Zjawisko to nazywa się spęcznieniem lub pękaniem. Ponadto gorąca skrobia zawarta w nasionach rozszerza się wielokrotnie, przypominając pianę. Łupina ziarna kukurydzy jest tak wytrzymała, że do jej pęknięcia wystarczy jedynie podgrzanie. Z kolei ziarna o zbyt miękkich łupinach należy prażyć w naczyniu ciśnieniowym.

Oprócz kukurydzy w Ameryce Południowej i Środkowej występują również inne rośliny, których ziarna można spulchniać pod wpływem ciepła, na przykład amarantus i komosa ryżowa. Ziarna te należały również do podstawowych produktów spożywczych rdzennej ludności. Kiedy Europejczycy podbili „Nowy Świat”, zakazali uprawy tych rodzimych roślin. Dopiero kilka lat temu zostały one ponownie odkryte. Obecnie uważa się je za „superżywność” i uprawia się je w wielu krajach. W odróżnieniu od popcornu ziarna te zazwyczaj nie są spożywane w kinie. Częściej można je znaleźć w chrupiących batonikach zbożowych lub mieszankach musli. Niemiecki pionier w dziedzinie produktów ekologicznych, firma Davert, poddaje procesowi prażenia nie tylko ziarna południowoamerykańskiego amarantusa i komosy ryżowej, ale również ziarna odmian lokalnych, takich jak orkisz.

Lekkie i puszyste ekologiczne płatki amarantusowe Davert wzbogacają musli swoim cudownie palonym aromatem. Ekologiczne płatki komosy ryżowej, przygotowywane specjalną metodą, smakują wyjątkowo dobrze w napojach zbożowych i płatkach śniadaniowych. Ekologiczne płatki orkiszowe Davert można spożywać w czystej postaci z mlekiem lub napojem roślinnym, ale również wzbogacają one poszczególne mieszanki musli. Zapraszamy do delektowania się czystym smakiem doskonałych ekologicznych płatków Davert w świeżym mleku, deserach lub jako dodatek do jogurtów i przekąsek.