Organica Knapperige Vruchten
Aardbeien behoren tot de populairste vruchten in Duitsland. Zelfs buiten de fruitmand staan ze altijd in de voorhoede. Bij yoghurt, ijs of jam is de vraag naar de smaak aardbei bijzonder groot. De aardbei is echter geen bes. Vanuit botanisch oogpunt behoort hij tot de rozenfamilie, met name tot het geslacht van de verzamelvruchten. De eigenlijke vruchten van de aardbei zijn de kleine gele of groene nootjes op de rode bloembodem.
Mensen hebben altijd graag aardbeien gegeten. Vroeger moest men daarvoor het bos in. Wilde aardbeien zijn heerlijk zoet, maar helaas ook vrij klein. Om er een schaaltje mee te vullen, moet je lang zoeken. In de Middeleeuwen begonnen mensen ze op grotere oppervlakten te verbouwen. Tuiniers slaagden erin om het rijpingsproces te versnellen, maar ze konden de wilde aardbei niet groter maken. Tot op de dag van vandaag zijn ze heerlijk geurend, maar slechts ongeveer 1 cm groot. Toen de eerste Europese kolonisten in de Nieuwe Wereld aankwamen, maakte dit niet langer uit. Want ze ontdekten een nieuwe soort aardbeien in het huidige Canada. Deze waren scharlakenrood, heerlijk fruitig en veel groter dan hun Europese familieleden. Onder de naam Virginia-aardbei was deze al snel in elke botanische tuin van Europa te vinden. Op hun weg naar het Wilde Westen vonden kolonisten steeds nieuwe ondersoorten van de Virginia-aardbei. In 1820 waren er al 70 verschillende soorten bekend. In het begin van de 18e eeuw werden ook aardbeien uit Zuid-Amerika naar Europa gebracht. Vooral de Chileense aardbei baarde opzien met zijn grote vruchten. In 1750 ontstond er een geheel nieuwe aardbei in Amsterdam. De tuinman Antoine Nicolas Duchesne kruiste de Virginia met de Chileense aardbei tot de Fragaria x ananassa. Dit wordt beschouwd als de stamvader van de aardbei zoals we die vandaag de dag kennen, en staat ook bekend als tuinaardbei. Uit deze basisvorm werden meer dan duizend ondersoorten gekweekt. Daarvan wordt echter maar een klein deel professioneel geteeld.
Na het oogsten moeten de aardbeien zo snel mogelijk gegeten worden. Ze verliezen snel hun stevigheid omdat de rode vruchten erg gevoelig zijn voor druk. De veiligste manier om het hele jaar door van aardbeien te genieten, is gedroogd. Dit gebeurt meestal door vriesdrogen. Vers fruit bevat 80 tot 90 procent water, gedroogd fruit slechts een derde of minder. Tropische vruchten kunnen na de oogst gemakkelijk worden geschild, van klokhuis worden ontdaan en in de zon op de juiste temperatuur worden gedroogd. Om hygiënische redenen wordt dit echter niet op grote schaal gedaan. De meeste gedroogde vruchten in de Westerse wereld worden gevriesdroogd. Tijdens het flashvriezen bevriest het water in de vruchten. Het doel van vriesdrogen is om dit water eruit te halen en toch de holtestructuur van de vrucht te behouden. Dit wordt bereikt door sublimatie. In dit proces gaan de ijskristallen in het fruit direct over in de gasvormige toestand zonder eerst vloeibaar gemaakt te moeten worden. Kleine vruchten behouden hun oorspronkelijke grootte grotendeels, maar aardbeien worden al gereduceerd tot erwtenformaat.
Het Franse bedrijf Organica uit L'Hay-les-Roses, een stad 9 kilometer ten zuiden van Parijs, houdt zich bezig met het voorzichtig vriesdrogen van biologische aardbeien, biologische bosbessen, biologische bramen en biologische ananas. 112 g verse bosbessen en bramen verminderen hun gewicht tot 16 g, ananasstukjes zelfs tot 12 g. Gedroogd fruit heeft een sponsachtige structuur. Hierdoor zijn ze ideaal voor het verfijnen van ontbijtgranen of smoothies. Wanneer er melk in de muesli wordt gegoten of wanneer er water in de smoothie wordt gegoten, vullen de cellen zich weer. Een pak van 12 gram gedroogde aardbeien staat gelijk aan ongeveer 120 gram verse aardbeien. Zo kunt u zelfs buiten het oogstseizoen genieten van puur biologisch fruit.
