Fontaine Tonijn

Bijna twee derde van het aardoppervlak is bedekt met water. De landmassa van alle continenten is daarentegen slechts een derde. Omdat de oceanen vanuit de ruimte gezien een blauwachtige glans hebben, wordt de aarde ook wel "de blauwe planeet" genoemd. Vreemd genoeg weten we tegenwoordig meer over de ruimte dan over de diepzee. De oceanen hebben tot nu toe weinig van hun geheimen prijsgegeven. Met hun schijnbaar eindeloze uitgestrektheid en onpeilbare diepte zijn de oceanen even fascinerend als bedreigend. In de oudheid vermoedden de mensen dat het einde van de wereld achter de horizon van de golven lag. Stormen kwamen uit de zee en vreselijke zeemonsters woonden in de donkere diepten. Maar omdat de zee onmisbaar was als voedselbron, waagden een paar dappere mensen zich toch steeds weer op het water. Al in het Paleolithicum gingen mensen de zee op in uitgeholde boomstammen. De eerste vissers bleven dicht bij de kust of zeilden hoogstens naar de eilanden in het zicht. Vanwege de gevaarlijke open zee veranderde dit duizenden jaren lang niet. Vanaf ongeveer 7.000 v.Chr. werden er echter schepen in de Middellandse Zee gebouwd waarmee men zich verder op zee kon wagen. De oudst bekende afbeelding van een schip werd gevonden in Egypte. Het toont een papyrusschip uit ongeveer 5.000 v. Chr. De Noorse ontdekkingsreiziger Thor Heyerdahl bewees in 1970 dat een dergelijke constructie inderdaad zeewaardig kon zijn. Hij bouwde een papyrusboot na en zeilde ermee van Marokko naar Barbados.

In de tijd van de papyrusboten begonnen sommige zeevarende naties met diepzeevissen omdat de vis in het warme kustwater weliswaar talrijk, maar niet bijzonder groot was. De echt grote vangst wachtte verderop. Als de kust niet meer zichtbaar was, moest men zich oriënteren aan de hand van de stand van de zon en de sterren. Hierbuiten waren de vissers in hun kleine boten volledig blootgesteld aan de elementen. Maar ze konden ook vissen vangen die zwaarder waren dan schapen. Vanwege deze enorme hoeveelheden vlees namen de vissers veel risico's en ontberingen. In de oudheid waren hongersnoden door mislukte oogsten niet ongewoon. Door de visserij werden de kuststeden echter veel minder bedreigd dan de nederzettingen in het binnenland. Het is ook geen toeval dat de oudste steden aan zee lagen, omdat de visvangst op zee en de handel over zee een solide economische basis vormden.

Tonijn is altijd een van de belangrijkste voedselvissen geweest. Sommige soorten kunnen honderden kilo's wegen. Traditioneel werden zulke gigantische vissen gevangen met (dienovereenkomstig sterke) hengels. Met het begin van de industriële diepzeevisserij behoorde dit echter tot het verleden. Vanaf dat moment werden de scholen tonijn steeds vaker gevolgd met sonar en gevangen in gigantische sleepnetten. Door deze methode zijn sommige gebieden nu letterlijk leeggevist. Daarnaast belanden er jaarlijks miljoenen tonnen zeedieren als zogenaamde bijvangst in de sleepnetten en aan de haken van de beuglijnen. Onbedoeld worden ook veel walvissen, dolfijnen, haaien, zeevogels en zeeschildpadden het slachtoffer van de zeer technische vismethoden. De gewonde, stervende en dode dieren worden meestal terug in zee gegooid. Tonnen wegende bodemtrawls die over de zeebodem en koraalriffen worden gesleept, kunnen de onderwaterwereld en daarmee de leefomgeving van talloze zeedieren ook permanent verwoesten. Om dit tegen te gaan roepen milieugroeperingen al lange tijd op tot minder schadelijke vismethoden, zoals pelagische sleepnetten die de bodem niet raken, het gebruik van ronde haken op beuglijnen waar schildpadden niet in kunnen bijten, en effectieve controle op de visserij. Nog beter zou een terugkeer naar vissen met de hand zijn.

Traditionele visserij is erg belangrijk voor het Beierse delicatessenmerk Fontaine. De meeste tonijn in blik van Fontaine bevat met de hand gevangen vis. Fontaine's heldere tonijn wordt aangeboden in eigen sap, in biologische zonnebloemolie en in biologische olijfolie. Heldere tonijn past heerlijk bij salades, op pizza of brood. Strikt genomen is gestreepte tonijn helemaal geen tonijn, maar zijn naaste verwant. Hij weegt daarom "maar" iets meer dan 20 kilo. Omdat hij snel groeit en zich relatief vroeg voortplant, worden zijn voorraden als relatief veilig beschouwd. De tonijnfilet van Fontaine bevat ook handgevangen gestreepte tonijn. Het is verkrijgbaar in eigen sap, in biologische zonnebloemolie, in biologische olijfolie en in biologische tomatencrème. De geraffineerd gekruide, vorkklare tonijnsalades Asia en Texas overtuigen zowel als voorgerecht als tussendoortje. Met uitzondering van de MSC gecertificeerde witte tonijn, zijn alle tonijnproducten van Fontaine gecertificeerd door Friends of the Sea voor duurzame visserij.