Naturalne soki roślinne firmy Schoenenberger
Historia sztuki leczniczej rozpoczęła się na długo przed powstaniem pism świętych. W związku z tym o pierwszych praktykach medycznych nie wiadomo niemal nic. Można jednak przypuszczać, że nawet neandertalczycy znali dobroczynne działanie niektórych roślin i ziół. Na terenie dzisiejszego Iraku naukowcy odkryli grób sprzed 40 000 lat, który przypisano uzdrowicielowi. W wyposażeniu grobu znaleziono ślady siedmiu różnych roślin leczniczych. Już w tamtych czasach musieli istnieć ludzie specjalizujący się w sztuce leczenia. Pierwsze pisma medyczne powstały prawdopodobnie w starożytnym Egipcie. Około 2600 r. p.n.e. wszechstronny uczony Imhotep opisał 200 chorób oraz sposoby ich leczenia. Około tysiąca lat później w Babilonie powstał „Kodeks Hammurabiego”. Ten zbiór praw po raz pierwszy wspomina o zawodzie lekarza. Oprócz honorariów określał on również kary za nieudane leczenie.
W starożytnym Orientcie religia i sztuka leczenia były nadal ściśle powiązane. Za wiele dolegliwości obwiniano złe duchy lub karzących bogów. Dopiero w IV wieku p.n.e. greccy lekarze dążyli do nadania swojej pracy logiczno-racjonalnych podstaw. Ich najsłynniejszy przedstawiciel, Hipokrates z Kos, był również twórcą teorii czterech humorów, która kształtowała medycynę zachodnią przez ponad 1200 lat. Zgodnie z jego teorią w organizmie ludzkim występowały cztery ważne płyny, a mianowicie krew, flegma, czarna żółć i żółta żółć. Z punktu widzenia Hipokratesa zdrowie i dobre samopoczucie zależały przede wszystkim od tego, czy te cztery płyny znajdowały się w harmonijnej równowadze, czy też nie.
Po upadku Cesarstwa Rzymskiego książki stały się rzadkością. Znaczna część ludności nie umiała ani czytać, ani pisać. Dzieła starożytnych lekarzy popadały w zapomnienie w ówczesnej Europie. Jedynie w bibliotekach klasztornych zachowało się jeszcze kilka egzemplarzy starożytnych greckich i rzymskich ksiąg medycznych. Zupełnie inaczej wyglądała sytuacja w azjatyckiej części świata. Uczeni arabscy i perscy wykorzystali wiedzę starożytnych lekarzy, filozofów i przyrodników jako podstawę do nowych odkryć. Nauka i medycyna poczyniły ogromne postępy na Wschodzie. Już w X wieku arabscy lekarze zaczęli poważnie kwestionować teorię czterech humorów. Z kolei w świecie zachodnim teoria ta była stosowana jeszcze przez prawie 600 lat. Nawet poziom umiejętności starożytnych chirurgów w Europie Zachodniej osiągnięto ponownie dopiero w późnym średniowieczu.
Od VI do XII wieku w Europie dominowała medycyna klasztorna. Zakonnice i mnisi posiadający kwalifikacje w zakresie opieki zdrowotnej pełnili funkcje zarówno lekarzy, jak i farmaceutów. Potrzebne zioła lecznicze uprawiano zazwyczaj we własnych ogrodach klasztornych. Dopiero pod koniec średniowiecza medycyna w jak największym stopniu przeniosła się z klasztorów na uniwersytety. Przez długi czas pozostawała ona jednak pod silnym wpływem teologii, filozofii, alchemii oraz różnych odmian teorii czterech humorów. Dopiero w XIX wieku triumfalny marsz nauk przyrodniczych stał się nie do powstrzymania.
Alchemia i przesądy zostały ostatecznie wyeliminowane z medycyny. Lekarze pragnęli teraz podkreślić charakter medycyny jako nauki poważnej i oświeconej. Metody, które odnosiły spore sukcesy w medycynie ludowej, miały reputację nieprofesjonalnych. Wiele roślin leczniczych popadło w zapomnienie w wyniku industrializacji. Zamiast tego współcześni lekarze preferowali syntetyczne tabletki i leki. Na przełomie wieków przebudziło się jednak nowe zainteresowanie medycyną naturalną. Pionierem tamtych czasów był młody student farmacji Walther Schoenenberger. Badając świeżo wyciśnięte rośliny przy użyciu nowoczesnej technologii laboratoryjnej w kuchni swoich rodziców, odkrył, że soki roślinne zawierają wysoce skoncentrowane naturalne składniki aktywne. W 1927 roku założył własną fabrykę naturalnych soków w pobliżu Stuttgartu. W 1961 roku „soki wyciskane ze świeżych roślin” zostały uwzględnione w ustawie o lekach jako leki dostępne bez recepty.
Obecnie asortyment firmy Schoenenberger obejmuje liczne naturalne soki z roślin leczniczych. Zioła są uprawiane metodami rolnictwa ekologicznego i przetwarzane na sok poprzez proste wyciskanie. Konsekwentnie rezygnuje się z dodatków, takich jak cukier, alkohol czy konserwanty. Naturalny sok z głogu wspomaga funkcjonowanie układu sercowo-naczyniowego. Jego substancja czynna pochodzi z wyciśniętego soku ze świeżych liści głogu wraz z kwiatami oraz z wodnego wyciągu z miąższu owoców głogu. Naturalny sok z szałwii pozyskuje się ze świeżych ziół szałwii. Sok z szałwii jest tradycyjnym preparatem ziołowym, który łagodzi dolegliwości spowodowane stanem zapalnym błony śluzowej jamy ustnej i gardła. Naturalny sok z karczocha stymuluje trawienie dzięki zawartości naturalnych składników aktywnych i substancji gorzkich. Dlatego też jest on tradycyjnie stosowany w przypadku łagodnych dolegliwości trawiennych. Podobnie jak większość innych soków z roślin leczniczych, preparat ten jest lekiem tradycyjnym, zarejestrowanym wyłącznie ze względu na wieloletnie zastosowanie. Naturalne soki roślinne firmy Schoenenberger to natura w swojej pierwotnej postaci. Te wyjątkowe preparaty są pomocne w przypadku wielu zaburzeń, łagodzą dolegliwości i wspomagają organizm.
