Sanotint Haarkleuren
Cleopatra, Marilyn Monroe en David Bowie waren niet alleen opmerkelijke persoonlijkheden uit hun tijd. Volgens de huidige maatstaven zouden ze vanwege hun haarkleur veelgevraagde influencers zijn voor haarcosmeticaproducten. Of het nu gaat om affiniteit met mode, een politiek statement of een artistieke enscenering: het verven van haar kent een lange geschiedenis. Al meer dan 4000 jaar geleden gebruikten de oude Egyptenaren hiervoor henna, indigo of extracten van bloemen en wortels. Donker haar werd geassocieerd met jeugd en gezondheid en gold als schoonheidsideaal. Tot op heden is echter niet met zekerheid vastgesteld welke haarkleur Cleopatra daadwerkelijk had. Het is echter waarschijnlijk dat de mooie vorstin haar haar donkerder kleurde. Talrijke mummievondsten bewijzen bovendien dat in het rijk van de farao's zelfs overledenen nog hun haar lieten verven.
Ook in het oude Rome was het verven van het haar wijdverbreid onder leden van de hogere klasse. De methoden waren echter duur en niet bijzonder aangenaam. Om grijs haar weer zwart te kleuren, werden dode bloedzuigers wekenlang in wijn en azijn geweekt. Het resultaat was zelden natuurlijk en vaak een dankbaar onderwerp voor satirici. Zij spotten in het openbaar met ijdele ouderen die van de ene op de andere dag gitzwart haar en baarden kregen. Bij het lichter maken van het haar kon men weliswaar iets genuanceerder te werk gaan, maar een natuurlijk en vooral gelijkmatig blond was eerder uitzondering dan regel. Bovendien beschadigden de agressieve mengsels van geitenvet en alkalische as de hoofdhuid en veroorzaakten soms zelfs haaruitval. Om deze reden gebruikten rijke Romeinen en Romeinse vrouwen tijdens het keizerrijk blonde pruiken van echt haar.
In de middeleeuwen speelde het verven van haar nauwelijks een rol. Dat kwam zowel door religieuze morele opvattingen en sociale normen als door een gebrek aan cosmetische kennis. Bovendien gold in de hoge middeleeuwen een hoog voorhoofd als elegant. Edele dames schoren of epileerden daarom hun haarlijn en verborgen de rest van hun haar onder een kap. Pas in de 16e eeuw verdwenen de kappen en werd het haar weer getoond. Blond was bijzonder in trek. Veel hofdames wasten hun haar daarom met kamillethee of probeerden het haar lichter te maken met loog of lange zonnebaden. In de 17e eeuw veranderde het schoonheidsideaal opnieuw. En deze keer kwam de trend van de mannen. Om dunner wordend haar te verbergen, gebruikten ze krullende pruiken. Binnen korte tijd weerspiegelde de grootte en weelderigheid van de pruik de sociale status van de drager.
Donkere pruiken werden echter al snel als ouderwets beschouwd en in plaats van natuurlijkheid was vooral effect gewild. Met bloem, zetmeel, krijt of gips werden pruiken wit, zilvergrijs of ivoorkleurig gekleurd. Deze kleuren werden beschouwd als een teken van status en waardigheid en als een afstand tot het gewone volk. Uiterlijk in de rococo werden de mannen echter weer ingehaald door de dameswereld wat betreft het kapsel. Hun ‘pouf’, een opgebouwd hoog kapsel, kon wel 80 cm hoog worden en moest worden gestabiliseerd met vulling, paardenhaar en draadframes. Bij gemaskerde bals werden deze kunstwerken van eigen haar en valse haarstukken vaak met poeder in roze, blauwe of lavendelkleurige tinten gekleurd, passend bij de garderobe.
De Franse Revolutie maakte niet alleen een einde aan de hofcultuur van de rococo, maar ook aan het tijdperk van pruiken en pouf-kapsels. Mode en kapsels werden weer wat ingetogener. De eerste industrieel geproduceerde oxidatieve haarverf, in 1907 door Eugène Schueller, markeerde een belangrijk keerpunt. De synthetische haarverf maakte nu consistente kleurresultaten mogelijk. In de eerste helft van de 20e eeuw werden deze technieken verder verfijnd, waarbij bleekmiddelen op basis van waterstofperoxide bijzonder betrouwbaar werkten. Het platinablond van filmsterren als Jean Harlow, Jayne Mansfeld en Marilyn Monroe werd het symbool van glamour en moderniteit. Natuurlijk ogende bruine en zwarte tinten konden daarentegen pas vanaf de jaren 1950 betrouwbaar worden geverfd. In de daaropvolgende decennia werd het verven van het haar iets heel alledaags en was er voor bijna elke kleur een geschikt haarkleurmiddel. Met het steeds groter wordende aanbod groeide echter ook de belangstelling voor alternatieven voor conventionele, synthetische haarkleuren. Een bedrijf dat al 40 jaar geleden de weg naar meer natuur is ingeslagen, is Sanotint.
Het natuurlijke evenwicht van het haar kan door externe en interne factoren worden verstoord. Stress, milieuvervuiling, hormonale veranderingen, medicijnen of het natuurlijke verouderingsproces kunnen ervoor zorgen dat speciale verzorging nodig is. Belangrijk daarbij zijn verzorgingsproducten die mild verzorgen en waarvan de ingrediënten zijn afgestemd op de behoeften van de verschillende haartypes. Bovendien is het raadzaam om bij het verven van het haar producten te gebruiken die zacht en veilig kleuren. Het merk Sanotint staat voor schitterende kleurresultaten. De natuurlijke oxidatiehaarkleuringen zijn gebaseerd op een plantaardige crèmegrondstof. Het succesrecept van Sanotint is een speciale formule met goudgierst, olijven en berk, die in combinatie met natuurlijke biotine al tijdens het kleuren zorgt voor verzorgd en soepel haar. Het gebruik is kinderspel, want de kleurstof en het fixeermiddel worden direct met elkaar gemengd. De kleurcrème is eenvoudig en zonder druppelen aan te brengen en hoeft slechts 30-40 minuten in te werken. De permanente kleuringen zorgen voor een grijsdekking tot 100 procent.
